W dniu 28 stycznia 2026 r. odbyło się Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze naszego stowarzyszenia. Podczas spotkania przedstawiono działania w mijającej kadencji, w tym rozliczenia finansowe, a także wybrano nowe władze Towarzystwa Przyjaciół Jeleniej Góry: zarząd, komisję rewizyjną oraz sąd koleżeński.

Prezesem TPJG na kolejną kadencję wybrano dra Ivo Łaborewicza.

Wydarzeniu towarzyszył wykład dra Marka Szajdy nt. zanieczyszczeń emitowanych przez Celwiskozę w latach 50. XX wieku.

Dziękujemy za udział w spotkaniu, Muzuem Karkonoskiemu za gościnę, a nowym władzom życzymy udanej kadencji. Ad maximam Urbis gloriam!

Serdecznie zapraszamy na Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze członków Towarzystwa Przyjaciół Jeleniej Góry.

28 stycznia 2026 r., godz. 16:30, Muzeum Karkonoskie w Jeleniej Górze

Serdecznie zapraszamy na odsłonięcie rzeźby Aliny Obidniak przed jeleniogórskim teatrem!

Już teraz dziękujemy za wszelkie wsparcie tego projektu. Jego realizacja była możliwa dzięki zbiórce społecznej.

Z okazji 67. Września Jeleniogórskiego oraz Dnia Archiwisty Archiwum Państwowe we Wrocławiu Oddział w Jeleniej Górze i Książnica Karkonoska w Jeleniej Górze razem z Muzeum Karkonoskim w Jeleniej Górze, Towarzystwem Przyjaciół Jeleniej Góry oraz Karkonoskim Towarzystwem Naukowym w Jeleniej Górze zapraszają na sesję popularnonaukową, pt.:

 Pionierzy Jeleniej Góry 1945–1950. Sylwetki wybitnych postaci

Sesja odbędzie się we wtorek dnia 30 września 2025 r. w godz. 16:00 – 18:30 w sali konferencyjnej Książnicy Karkonoskiej w Jeleniej Górze, ul. Bankowa 27.

Program sesji:

Krzysztof A. Kuczyński, Z kagankiem polskiej nauki i sztuki. Z jeleniogórskich lat (1946–1948) profesora Stefana M. Kuczyńskiego

Janusz Skowroński, Zdzisław Straszak – z Tabaką do Hauptmanna

Agata Tumiłowicz-Mazur, Miasto utkane jej ręką, czyli opowieść o Eugenii Triller

Marek Szajda, Józef Sykulski rodem z Końskich. Zarys biografii autora książki „Liczyrzepa zły duch Karkonoszy i Jeleniej Góry”

Karolina Sauer, Stanisław Bernatt, pomiędzy morzem i górami

Andrzej Mateusiak, Z plecakiem w Karkonosze – pionierzy polskiej turystyki po 1945 r.

Ivo Łaborewicz, Stefan Górka, czyli początki jeleniogórskiej oświaty, kultury i samorządu

Wstęp wolny – zapraszamy!

Ze smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci prof. dr hab. n. med. Zbigniewa Domosławskiego. Wybitnego lekarza, uczonego, humanisty. Człowieka niezwykle serdecznego, otwartego i mądrego.

Przez wiele lat ordynatora jeleniogórskiego szpitala (1958-1987). Wykładowcę akademickiego związanego najpierw z Akademią Medyczną we Wrocławiu, a w późniejszych latach z Kolegium Karkonoskim w Jeleniej Górze.

Prof. Domosławski był jednym z założycieli Karkonoskiego Towarzystwa Naukowego. Pełnił w nim funkcję wiceprezesa, przez lata żywo angażował się w działalność na rzecz nauki w naszym mieście i regionie.

Związany również z naszym Towarzystwem. Ostatnio jako członek Rady Naukowej “Rocznika Jeleniogórskiego”. Na łamach tego czasopisma publikował swoje teksty już od lat 60. Jednym z ważniejszych był opis działalności Adama Thebezjusza – lekarza miejskiego w dawnym Hirschbergu w XVIII wieku (Adam Chrystian Thebezjusz, sławny anatom – fizykiem miejskim w Jeleniej Górze, t. 5, 1967).

Rodzinie i bliskim składamy wyrazy szczerego szacunku i żalu.

Cześć Jego pamięci!

Dnia 31 lipca 2025 r., nad ranem, w swoim mieszkaniu w Jeleniej Górze, zmarł Wojciech Augustyński, współzałożyciel naszego Towarzystwa, działacz kultury, społecznik, człowiek wielkiego serca, całkowicie oddany Jeleniej Górze i jej mieszkańcom.

Urodził si 3 maja 1942 r. w Ostrowie Wielkopolskim. Po 1945 r. jego rodzina osiedliła się w Jeleniej Górze, z którą związał się na stałe. Pracował w kulturze i turystyce. Był m.in. szefem Klubu „Gencjana” w Cieplicach Śląskich-Zdroju. Za czasów województwa jeleniogórskiego stał na czele PTTK-owskiego Biura Obsługi Ruchu Turystycznego, którym kierował w sposób niezwykle nowoczesny i przyszłościowy, co niestety nie zawsze spotykało się ze zrozumieniem zwierzchników. Od lat 90. XX w. związał się bliżej z Muzeum Okręgowym (dziś Karkonoskim), gdzie pracował do odejścia na emeryturę w 2010 r. Przyjaźnił się tam szczególnie z Mieczysławem Buczyńskim, którego ostatecznie nie tylko wspierał w ciężkiej chorobie ale praktycznie się nim opiekował. Na co dzień pomagał zresztą wielu ludziom.

Działał w kilku organizacjach społecznych, ale najmocniej związany był z Towarzystwem Przyjaciół Jeleniej Góry, gdzie przez wiele lat pełnił funkcję skarbnika. Można powiedzieć, że „trzymał” całe Towarzystwo „silną ręką” i był jego dobrym duchem. Nawet, gdy choroba zmusiła Go do ustąpienia ze stanowiska przed 10 laty, nadal żywo interesował się jego działalnością i wspierał w każdy możliwy sposób.

Odszedł Człowiek niezwykle zasłużony dla społeczeństwa jeleniogórskiego, angażujący w różnorodne działania społeczne cały swój czas i wszystkie swoje siły. Człowiek niezwykle prawy, sprawiedliwy, życzliwy z otwartym sercem, a jednocześnie wyjątkowo skromny. Będzie nam Go bardzo brakować.

Ivo Łaborewicz

Dnia 1 lipca 2025 r. w swoim mieszkaniu w Jeleniej Górze przekroczył próg wieczności Staszek Firszt, wiceprezes Towarzystwa Przyjaciół Jeleniej Góry, prawdziwy Przyjaciel tego Miasta i jego mieszkańców. Miałem ten honor zaliczać się również do grona Jego osobistych, najbliższych przyjaciół.

O dokonaniach Staszka, wielkich dokonaniach, przyjdzie nam jeszcze mówić i pisać wielokrotnie. Nie da się ich bowiem zamknąć w kilku zdaniach, ani w jednym wystąpieniu. Trudno też pisać bezpośrednio po Jego odejściu, mając serce przesiąknięte świeżym żalem rozstania. Wspomnieć jednak w tym miejscu należy choć w dwóch słowach o Jego zasługach dla naszego Towarzystwa.

Mało kto zdaje sobie z tego sprawę, ale to On, po zmianach społeczno-politycznych początku lat 90. XX w., uratował Towarzystwo Przyjaciół Jeleniej Góry przed zapaścią, a może nawet przed całkowitym rozwiązaniem. Jednocześnie to On nie dopuścił do zamknięcia „Rocznika Jeleniogórskiego”, który po 1994 r. przestał się ukazywać. W 1997 r. zgromadził wokół siebie grono młodych ludzi, których zachęcił do dalszych działań społecznych na tym polu. Inspirował, podpowiadał, radził, ale i wkładał niesamowicie wiele pracy we wszystkie przedsięwzięcia. Nie zniechęcał się trudnościami. Stawiał sobie i nam ambitne cele i konsekwentnie je realizował, pokonując wytrwale i mądrze wszelkie trudności.

Choć urodził się i wychował w Legnicy, z którą nigdy nie zerwał kontaktów, i dla której również pracował społecznie, i gdzie uhonorowano Go w 2022 r. medalem „Zasłużony dla Legnicy”, to całą pracę zawodową i większość swoich wysiłków oraz uczuć przez ostatnie blisko 40 lat poświęcił Jeleniej Górze, działając zawsze „ad maximam Urbis gloriam” – dla najwyższego dobra naszego Miasta. Nie doczekał się za to żadnej materialnej nagrody, ale dla Niego najwyższą nagrodą było samo skuteczne działanie na rzecz Jeleniej Góry i ogromne uznanie oraz szacunek, jakim cieszył się u jej mieszkańców.

Do końca planował kolejne przedsięwzięcia. Także w naszej ostatniej rozmowie 1 lipca 2025 r., gdy omawialiśmy wspólnie zawartość kolejnego tomu „Rocznika Jeleniogórskiego” i inne działania. Wieczorem okazało się, że nie będziemy ich realizować razem… Ale czy na pewno? Pomimo fizycznej nieobecności będziesz Staszku duchowo zawsze ze mną, z nami, z naszym Towarzystwem.

Odpoczywaj w pokoju.

Ivo Łaborewicz